Six whole weeks

שױן פֿולע זעקס װאָכן

This is the second song in the cycle and the longest. It was probably written as Gebirtig was recovering from heart problems in 1908. Away from work, the author feels like a rich child after a bath and the doctor tells him to keep away from the sawdust which has caused his illness – but he must return to his workbench.

This setting was composed in 2020 – it was performed at the online Yiddish Open Mike in July 2020

Source: Mayn Fayfele, page 99

For six whole weeks
I have never spent so long in bed
The doctor says my heart is in a bad way
I must lie and not move



Not to care, not to think what is happening outside and above all not to think about my workbench covered in straw and dirt
Where a part of my life lies buried


So here I am lying still my mind at rest
my weak heart beats, it has never been as good
as now in the last six weeks




In bed I feel like a child after a bath,
one born into riches,
no worries about livelihood, one shame after the other, this good state will not for long


I will soon have to get up from my bed,
never mind if I am able and drag myself back to the workshop
it seems my plane, hammer and saw are reproaching me

So how long will I lie here lying peacefully without care
This is something only a rich person can do,
not you who will have no bread tomorrow

And there stands the doctor, it will be all right, he says, just don’t think about going back to the workbench where part of my life lies buried

Shoyn fule zeks vokh, ikh bin azoy lang
nokh keyn mol in bet nisht gelegn
mayn harts, zogt der dokter, iz ernst nokh krank
kh’muz lign un zikh nisht bavegn

Nisht zorgn, nisht trakhtn, vos droysn zikh tut
un hoyptzakh – in zinen nisht hobn
dem varshtat, vu s’ligt dort, in shtoyb un in brud
A shtik fun mayn lebn bagrobn

Nu, lig ikh mir ruik, der kop mayner rut
mayn harts, mayne darinke knokhn
es iz mir shoyn lang nisht geven azoy gut
vi itst, in di etlekhe por vokhn

ikh fil zikh in bet, vi a kind nokh a bod
bay gvirim in voyltog geboyrn
keyn dayges-parnose a shod nor a shod
mayn voyltog vet lang nisht gedoyrn

Kh’vel muzn fun bet bald, nisht vikhtik tsi kh’meg
in varshtat ariber zikh trogn
ot dakht zikh, mayn hubl der hamer, di zeg
zey taynen un muser mir zogn

Vi lang nokh, vi lang iz tsu krenken der shir
tsu lign zikh ruik, on zorgn
azelkhes ken zikh nor farginen a gvir
nisht du, vos on broyt iz dayn morgn

Un ot shteyt der dokter – s’vet, zogt er, zayn gut
di hoyptzakh – in zinen nisht hobn
dem varshtat, vu s’ligt dort, in shtoyb un in brud
a shtik fun mayn lebn bagrobn


שױן פֿולע זעקס װאָכן, איך בין אַזױ לאַנג
נאָך קײן מאָל אין בעט נישט געלעגן
מײַן האַרץ זאָגט דער דאָקטער, איז ערנסט נאָך קראַנק
כ’מוז ליגן און זיך נישט באַװעגן

נישט זאָרגן, נישט טראַכטן, װאָס דרױסן זיך טוט
און הױפּטזאַך – אין זינען נישט האָבן
דעם װאַרשטאַט, װוּ ס’ליגט דאָרט
אין שטױב און אין ברוד
א שטיק פֿון מײַן לעבן באַגראָבן

נו, ליג איך מיר רויִק, דער קאָפּ מײַנער רוט
מײַן האַרץ, מײַנע דאַרינקע קנאָכן
עס איז מיר שױן לאַנג נישט געװען אַזױ גוט
װי איצט, אין די עטלעכע פּאָר װאָכן

איך פֿיל זיך אין בעט, װי אַ קינד נאָך אַ באָד
בײַ גבֿירים אין װױלטאָג געבױרן
קײן דאגות־פּרנסה, אַ שאָד, נאָר אַ שאָד
מײַן װױלטאָג װעט לאַנג נישט געדױרן

כ’װעל מוזן פֿון בעט באַלד, נישט װיכטיק צי כ’מעג
אין װאַרשטאַט אַריבער זיך טראָגן
אָט דאַכט זיך, מײַן הובל, דער האַמער, די זעג
זײ טענהן און מוסר מיר זאָגן

װי לאַנג נאָך, װי לאַנג איז צו קרענקען דער שיעור
צו ליגן זיך רויִק, אָן זאָרגן
אַאַזלעכעס קען זיך נאָר פֿאַרגינען אַ גבֿיר
נישט דו, װאָס אָן ברױט איז דײַן מאָרגן

און אָט שטײט דער דאָקטער – ס’װעט, זאָגט ער, זײַן גוט
די הױפּטזאַך – אין זינען נישט האָבן
דעם װאַרשטאַט, װוּ ס’ליגט דאָרט, אין שטױב און אין ברוד
אַ שטיק פֿון מײַן לעבן באַגראָבן

.